Sen anlatırsın yazarak ya da söyleyerek...İçindeki niyet, yüklediğin anlam, aklındaki düşünce, yüreğindeki his, hepsini eklersin kelimelerine ve sonra özgür bırakırsın kurduğun tüm cümleleri. Her biri senden çıkar, sağa sola dağılır, başka bir dile eklenene kadar bir süre boşlukta asılı kalır.Biri gelir sonra, alır havada asılı kalan cümleleri. Benzerdir ya diliniz, yakındır baktığınız göz, durduğunuz yer, yüreğinizdeki his, aynı anlamda ulaşır kelimelerin ona. Alır ve ekler sadece kendisine olduğu gibi. Gülümsersin.
Derken bir başkası gelir şöyle bir bakar durduğu yerden. Alır, evirir çevirir, ona göre fazlasını çıkartır, tamamlar eksiğini, başka gözlerden gördürüp, başka dillerden anlatır sana olanı biteni ve öyle ekler kendine senden gelenleri. Bir bakmışsın çoğalmışsın.
Sonra başka biri gelir, bambaşka bir yerden bakar havada asılı olan cümlelere. Öyle uzak, öyle farklıdır ki durduğu yer; ne niyetiniz, ne yüklediğiniz anlam, ne aklınızdaki ne yüreğinizdeki uyar birbirine. Başkadır ondaki yansıması senden çıkan cümlelerin. Kelimelerinizin rengi tamamen farklıdır. Bu yüzden işte bir anda eksiliverir cümlelerin, kararır rengi, can yakar istemeden, can acıtır...Üzülür ve şaşırırsın.
Haksızsındır. Çünkü senden çıkan kelimelerin başka türlü anlaşılabileceğini de düşünerek özen göstermen gerekir biraz da...
Haksızlardır. Çünkü havada asılı her cümlenin kendi gördükleri gibi olmayabileceğini hesaba katarak aynı özende davranmaları gerekir aslında...
Böyledir işte; kimi zaman içi boş bir cümlenin başka türlü doldurulmuş ağırlığı biner yüreğine. Acıtır da acıtır içten içe seni ve ne zaman geçer bilemezsin...
***Anlamak ve anlaşılmak ne olursa olsun, hangi koşullarda yer alırsa alsın bir yere kadar. O bir yerden sonrasıysa üzerinde bir sürü soru işaretinin, gerekli gereksiz duygunun, düşüncenin, kelimenin uçuştuğu ama tam olarak yer alamadığı, yerine konamadığı bir boşluk. Buraya kadar herşey normal aslında, her şey olması gerektiği gibi. Üstelemek sadece o boşluğun yerini derinleştirip daha fazla can acıtmaya çıkar bir noktadan sonra; hem kendininkini, hem başkalarınınkini...Ya da o boşluğu tek taraflı doldurmak, kendince kelimelerle tanımlamak kör bir nokta oluşturur sadece. Ve o kör noktaya varılmışsa eğer zaten en başından beri sağlıklı bir iletişim kurulamamıştır demek ki. O nedenle belki de “yaşamak” adına en iyisi boşlukları zamana bırakmak. Çünkü hayat bir “oyun” değil, en azından benim için, benim yaşadığım. Ben kendi adıma her zaman “gerçeği” yaşadım, yaşarım ve yaşayacağım.
*İlk yayın tarihi: 20/01/09
Görsel: Deviantart
