ÇAĞRI

Ölüm;
Sen seçiyorsan eğer
Kapıyı çekip de hayatın üzerine
Elindeki anahtarı sonsuzluğa atmak gibi...

O anahtar olur da bulunursa
Ve açılırsa o kapı başkaları tarafından
Çekip alınırsa beden içeriye yeniden
Hayat belki de devam eder kaldığı gibi
Peki ama ya ruh
Tekrar geri döner mi dersin
Bir kere çıkıp da ilerlediği
Gitmeyi dilediği en uzak yerden...

Ah dost...
Cennetimin bahçesi
Bir kelebek kanadında
Aklın ve yüreğin yaralı şimdi,
Hiç ışık almamacasına karalı, bilirim.
Mum ışığı bile olsa elimde avucumdaki
Gün olur kendime bile yetmeyen ışığım senindir.
Ne olur bırak anahtarı ardında
Ve çağır ruhunu geri
Şimdi; bitti dediğin yerden
Yine, yeni, yeniden
Başlamak vakti...


Görsel: Deviantart

Read more...

...

ARADIĞINIZ KİŞİYE ŞU ANDA ULAŞILAMIYOR.
HAYAT ALANI KAPALI VEYA KAPSAMA ALANI DIŞINDA

LÜTFEN DAHA SONRA TEKRAR DENEYİNİZ...

Read more...

KENDİM/L/E KONUŞMALAR

Düş/ünce
Sararmış bir yaprak gibi
Aklının tam da orta yerinde/n
İçinde
Sus payı verilmiş zamanlar
Asılı kaldı

Bir kapı aralığındasın artık
Durduğun yer siyah beyaz
Bakılan göz, akıl ya da yürek...
Beklediğin neydi?
Ya da beklemediğin?
Düş bir şehrin
Gerçek yaşam izinde
Yaşamlar düşte
Şehirler gerçek kaldı

Şimdi yazıya geçmiş her bir söz
Bir iplik gibi teker teker sökülürken gerçeklikten
Al kendini eşikten içeriye
Kapat sonuna kadar açtığın tüm pencereleri, kapıları
Çek perdelerini zamanın
Bırak sızsın içine zehri
Yavaş yavaş
Saygısızca
Sözken yalan
Susarak boğan
Varken yok sayılanın...


Görsel: Deviantart

Read more...

KİM/LİK

Kimsin sen?
Hangi addan çağırmalı seni
Aynalardan hangi yüzünü toplamalı
Gidip de geldiğin yerlerden
Hiç yer edin(e)mediğin yüreklerden
Terk ettiğin ve edildiğin tüm iyi niyetlerden
Hangisini sadece sana yormalı...

Ne hayalin var?
Kaçına sahipsin, kaçında mağlup
Zamanın neresinde takılı aklın
Kaç tekbaşınalığın çoğaltırken seni uçsuz bucaksız
Hangi kalabalıklarda azalıp kaldın?
Sahi kimsin sen?
Ne kadar kendinsin
Ne kadarına bir yabancı
Avuçlarında hangi yaşamların gizleri saklı...

Gittiğim ve geldiğim yerlerden, zamanlardan bir türlü yetinemediğim, sığınıp da kendi içime kendime yetmelerimden, yaşayıp yaşayıp ölmelerimden ve her seferinde yinelemelerimden, hayatın tam da bitti dediğim yerinden kendimi yeniden bulup çıkarmalı. Ay bir sis bulutunun ardında şimdi. Güneşten çok uzak. Güneş belki de bir tuzak. Bil(e)mediğim...

Sahi kimsin sen?
Ne hayalin var?
Hangisi gerçeğin?

Görsel: Deviantart

Read more...