BEN KİMİM?

Sevgili Dalgaları Aşmak 7 maddede kim olduğumu sormuştu bana. İşte 7 maddede kendime dair aklıma ilk gelenler;

*Dengeli dengesiz bir teraziyim. Sağım solum belli olmaz; bir melek gibiyken bir anda şeytana dönüşebilirim. Ama dengesizliğim kendi içimde, bilerek ve isteyerek kendimden başka kimseye zararım olmadı, olmaz da. İşte dengem de oradan geliyor ya zaten o yüzden içiniz rahat olsun korkmayın benden...

*Bakmayın böyle genellikle hüzünlü cümleler kurduğuma aslında çok eğlenceli ve komiğimdir de. Hele evdeki hallerimi bir görseniz bu yazılanlar gerçekten bu hatundan mı çıkıyor diye şüphe edersiniz o derece. Valla ben diyenlerin yalancısıyım. İnanmazsanız buyrun eve gelin, yakından bakın.

*Eylül’de 33 oluyorum olmasına da içimdeki çocuk büyümemekte ve öyle aklı ve yüreği bir karış havada gezinmeye devam etmekte kararlı anlaşılan. İçim dışıma da aynen yansımış olmalı ki hem tipime hem de hal ve hareketlerime bakan biri 33 olacağıma inanmıyor bir türlü. Ama deli olduğuma dair hiçbir şekilde şüphesi olmuyor buna eminim.

*Çocuk hastasıyım. Hiç tanımadığım bir çocuk için ölecek kadar hem de. Bu yüzden belki de beni en çok bir çocuk üzüp ağlatır ve en çok da yine bir çocuk güldürüp mutlu edebilir. Hayatla kimi zaman incelen kimi zaman da sağlamlaşan bağlarım hep o küçücük ellerdedir, ellerdendir. Sorarsanız eğer çocuklar da beni sever bunu da bilirim.

*Mektup yazmayı çok severim. Elime kalemi kağıdı alıp her an, her yerde herkese mektup yazabilecek bir potansiyelim var ki yapmadığım şey de değil. Eşe dosta, aşka meşke olduğu kadar beni çok etkileyen film karakterlerine, roman kahramanlarına, tamamen kendi uydurduğum hayali birilerine, yolda yürürken o an benim önümden geçme gafletinde bulunmuş hiç tanımadığım kişilere bile yazmışlığım vardır. Tabiki tercihim gönderilen ve cevabı alınan mektuplardan yanadır.

*Hayal kurmaktan asla vazgeçmem, vazgeçmedim. Çoğu zaman sadece kendimin bildiği, çok yakınlarımın bile kısmi bilgilere sahip olup ayrıntılardan hiç haberdar olmadığı değişik model ve tiplerde, değişik zaman dilimlerine ait hayallerim vardır. Hatta bazen kurmakla yetinmem, gerçekleştirmek adına akla gelmeyecek eylemler içersine de girebilirim. Hani bir duyan, bilen olsa deliliğimi tescilleştirecek kadar tuhaf eylemler..Ki benden duymuş olmayın ama son dönemlerde yine bir hayalin peşinde, ince işler içindeyim.

*Uzak veya yakın fark etmez, bir yolculuk halindeysem, kulağımda mp3 varsa, hele bir de keyfim yerindeyse kimse susturamaz beni. Nerede olduğumun pek bir önemi olmaz o anda, mp3 te çalan şarkıya elimden geldiğince, dilim döndüğünce eşlik ederim. Hani bir gün yolda giderken olur da karşınıza kendi kendine şarkı söyleyen biri çıkarsa bilin ki o benim.


İşte bana dair, ben’e dair aklıma ilk gelenler. Bu mimde bu blogdan yola çıkarak kim olduğunu 7 maddede sıralamak isteyen herkese gider.


P.S: Şarkıyı senin için şu anda dinleyemedim ama öyle güzel denk düştü ki bildiğim ve çok sevdiğim bu şarkının ismini, bu mim yazısına başlık yapmak istedim...

Görsel: Deviantart

BAŞKA DİLDE AŞK/ONUR'UN DİLİNDEN...

Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Ama biraz zaman tanımalısın bana. İçimdekileri arayıp bulmam için birazcık zaman. Çünkü ben en son babamın yanında bırakmıştım sesimi. Onun benden utanan gözlerinde kalmıştı tek tek bütün kelimelerim. Annemin tek bir sözüne endeksli yaşamaya çalışırken, oğlumu koruyorum sanmalarında vazgeçmiştim insanlara güvenmekten. Ve sonra bir gün babam çekip gitti. Onunla beraber pek çok şey de ardından. En çok da sesim ve kelimelerim. Bir insan ne zaman vazgeçer kendinden bilir misin?

Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Ama biraz zaman tanımalısın bana. Kendimi sakınıp, sakladığım sığınağımdan çıkabilmem için birazcık zaman. Kütüphaneleri bu yüzden severim ya zaten, konuşmak gereğinde bulunmaz insan. Duymanın da bir önemi yoktur. Herkes kendi dünyasında sadece kendini dinliyor, kendiyle konuşuyordur. Kimse tarafından başka gözlerle bakılmıyordur eksik yanlarına. Kimsenin yapamadıklarına dair yargısı, düşüncesi, acıması yoktur. Bir insan kendini duyabilir değil mi? Kendiyle konuşabilir de üstelik. Peki sence bir insan gerçekten kendini anlayabilir mi? Sağır ve dilsizken üstelik...

Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Ama biraz zaman tanımalısın bana. Ben de hata yaptım, yapıyorum da hala. Kendimle yüzleşmem lazım önce. Yinelememek için belki de, yeniden başlayabilmek için, sorularımı bulup içimde, kendi kendime cevaplamam lazım. Öğrenmem lazım tüm o bakışlara, karşı çıkışlara, kayboluşlara karşı ayakta durabilmeyi. Ve öğretmem lazım önce kendime “ben” olabilmeyi. Farkındalık can acıttığı için mi kabuğuna çekilir insan? Canı ne kadar yanıyor olsa da kendi olmayı seçemez mi?

Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Ama biraz zaman tanımalısın bana. Aşk bu ne de olsa, hiç ummadığın bir anda çıkıverir insanın karşısına. Kabuklarından sıyırmaya çalışır yavaş yavaş seni. Geçmişin dikişleri teker teker atmaya başlar. Bu yüzden korkar ya insan zaten. Vazgeçtiyse eğer çoktan, vazgeçildiyse, sesini, kelimelerini, güvenini çoktan terk ettiyse, aşkın eski yaralarını açmasıdır çekindiği. Yüreğinden korkar en çok da. Duymayan kulağından, olmayan dilinden değil de yüreğinin sevmeyi bilip bilmediğinden korkar. Sahi sessizlik bir aşkı yok edebilir mi?

Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Ama biraz zaman tanımalısın bana. Her aşk kendine özeldir ya hani, başka türlü bir dili vardır sadece kendi kahramanlarının tam olarak anladığı ve bildiği. Dilimin döndüğünce anlatırım ben de elbette, sesimin yettiğince. Yaşadığımca bulup da bir zamanlar kaybettiğim kelimeleri yeni anlamlar yüklerim hepsine. Şimdi sana anlatayım istiyorsun. Peki, tamam, kabul. Anlar mısın peki beni tam olarak? Bence hayır...



ONUR’UN DİLİNDEN...
BAŞKA DİLDE AŞK

*Başka Dilde Aşk/Kamuran'ın Dilinden...

*Başka Dilde Aşk/Zeynep'in Dilinden...

4 TMMZ

Sana daha önce kendimi hiçbir yere ait hissetmediğimi söylemiş miydim? Geçmişin kökleri ne derece sağlam ve sıkıysa o kadar çok ve güçlü olur derler ya hani bu bağlılık, bu ait olma hali. Belki de ben; unutmuş gibi yaptığım ve çok ama çok derinlere atıp bir daha gün yüzüne çıkarmadığım içimdeki kopuk kopuk geçmiş parçaları yüzünden kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum. Ve bunu da en çok sıradan gündelik yaşantımın dışına çıkıp da, bu haftasonu yaptığım gibi, başka şehirlerin, başka insanların, başka hikayelerin misafiri olduğum zamanlar anlıyorum.

Dün sabah denize karşı kurulu kahvaltı masasında da, o sıcağa rağmen yapılan ve saatler süren sahil gezintisinde de, çarşıda sokak aralarında dolaşılıp çay bahçelerinde verilen molalarda da, eve dönüşte yorgunluk nedeniyle 1 saatliğine sığınılan yarı uykulu yarı uyanık zamanlarda da, çatlayana kadar yediğim akşam yemeğinde de, balkonda deniz manzaralı ve bitmek bilmeyen davullu zurnalı kına alayının eşliğinde içtiğimiz şaraplarda da, gecenin sonunda çok uzaklardan gelen ama hemen yanıbaşımızdaymışcasına dinlediğimiz fasılda da, sana yazdıklarımda da bu düşünce içimde bir yerde hep vardı. Ve biliyorum ki ben nerede ne yapıyor olursam olayım hep de olacak...

İşte bu yüzden; bir sırt çantam olmalı benim, içinde birkaç önemli eşyam sadece. Ve ben yollarda olmalıyım, başka başka şehirlerde, başka başka insanlarla, başka başka öykülerde. Ne tanıdık ne de bir yabancı olmalıyım gözlerinde. İlk defa gelmiş gibi meraklı ve çekingen ama sanki öncesi de varmış gibi sıcak, samimi ve doğal karşılamalı, karşılanmalıyım. Tadını çıkarmalıyım orada olduğum her bir anın ve sonra tadında bırakarak her şeyi, alışmadan ve alıştırmadan gitmeliyim. Ama ardımda mutlaka birkaç insan, birkaç bakış, birkaç kelime, birkaç iz bırakmalıyım kendimden. Çok değil ama; beni tanımalarına yetecek ve bir o kadar da bana yabancı kalacak kadar. Bir gün o şehre tekrar gelecekmiş gibi ve bir o kadar da bu gidişin bir dönüşü olmayacakmış gibi. Ne ait olmalıyım, bağlanmalıyım o şehre ne de tamamen köksüz ve bağsız bir yabancı olarak kalmalıyım. Hiçbir zaman bulamayacağını içten içe bilse de hanını arayan bir yolcu gibi olmalı benim varlığım. Her seferinde hem bir geri dönüş hem de bir terk ediş gibi...


TEMMUZ MEKTUPLARI 10’


Görsel: Deviantart