Sabah gün yine aydın başlamıyor. Kaç zamandır böyle ya, içimizdeki sıkıntı gökyüzüne de yansımış gibi hava da bizimle aynı bugün; arada bir kendini gösteren güneş dışında çoğunlukla bulutlu, çoğunlukla kapalı, çoğunlukla gri...
Yolda dinlediğim radyo programına bağlanan birinin sözleri dikkatimi çekiyor;
"eskiden omuzlarda roketatar, ellerde tüfeklerle silahlarla yapılırdı terör, diyor. Şimdi ise omuzlarda kameralar, ellerde kalemlerle yapılıyor." Üzerine Yılmaz Özdil’in
Çömelme Açılımı adlı yazısını okuyorum.
“Ankara’da yıllardır yan gelip yatarken, dizlerinin üstüne çökmüş örgütün, yeniden ayağa kalkmasına göz yummanın neticesidir bu... Kahramanlarımıza vatan haini muamelesi yapıp, içeri tıkarken, “güzel şeyler oluyor” deyip, teröriste havai fişek fırlatmanın, şımartmanın neticesidir. Şeref madalyalı subaylarımız kendi kafasına sıkarken, utanmadan sırıtmanın...“Camilerimizi bombalayacaklar, bize suikast yapacaklar” iftirasıyla cahil cüheladan oy toplayıp, elinde roketle gezenleri gizli gizli affetmeye çalışmanın bedelidir. Adamlar harıl harıl memleketin yollarına mayın döşerken, şarkıcılarla türkücülerle şov yapmanın, 4-4-2’yle mi yoksa 3-5-2’yle mi hallederiz bu meseleyi diye, futbolcularla top sektirmenin bedelidir”
Sonrasında Fatih Çekirge’nin birkaç gün önce kaleme aldığı
Biz Şimdi Öldük yazısı geliyor aklıma; “Soruyorsun: Nasıl bitecek bu? Neden yine başladı? Böyle bitmiyor işte kardeşim. Sabah uyanıyoruz. Aslında uyanamıyoruz. Çünkü onlar uyanamıyor. İşte 11 vatan evladı daha uyanamadı. Ben nasıl uyanırım, sen nasıl uyanırsın. Biz niye bir türlü uyanamıyoruz...”
Derken bir annenin satırlarına takılıyor gözüm ama en çok da yüreğim.
Sui Generis öyle bir dile döküyor ki içindekileri anne olmadığım halde bir anneymişcesine kazınıyor içime kelimeleri;
“Siz diyorsunuz ki ‘Her şey vatan için!’ Eyvallah! Ama benim vatanım oğlum bayanlar, beyler. Benim vatanım da, camim de, havram da, kilisem de oğlum. Tırnağına zarar gelse dünyayı çıkarırım yörüngesinden. Başkalarının çocukları da en az benimki kadar kıymetlidir bilirim. Acılarını yüreğimin en derininde hissederim. Bizden çook uzaklarda yaşayan hüzünlü bir hikayenin acıyla biten sonuna üzülür gibi izleyemem Elmas Abla’yı. Önce vatan diyerek cevaplayamam sorduğu soruları. Büyük soruların cevapları bazen çok basittir aslında. Artık düşününüz! Artık anlayınız! Ve artık yeter! Lütfen cevap veriniz; Sahi neyin bedeli bizim çocuklarımız???”
Ve günlerdir kulağımdan gitmeyen o feryat, aklımdan çıkmayan o soru, yüreğimden gitmeyen o acı çörekleniyor yine içime. Hani soruyor ya Şehit Uzman Çavuş Ömer Kara’nın annesi Elmas Kara oğlunun tabutunun başında;
“Sen niye öldün oğlum? Sen neyin bedelisin oğlum? diye. Sahi kim verecek bu sorunun cevabını bu anneye, tüm bu annelere? Sahi sen neyin bedelisin çocuk, dile gelsen sen söyleyebilir misin bize?
Görsel: Deviantart
